Als mijn simpele ziel zich hier het hoofd al over breekt, hoe zit het dan met die techneuten die hiermee hun brood verdienen en/of hun bankrekening spekken?
Je ziet, aan culinaire termen ontkom ik ook bij deze kwestie niet. Ik moet zelfs meteen denken aan een lekker visje.
Alweer lang geleden at ik, op een klein plein in het oude centrum van Grenada, een schotel met allerlei soorten gefrituurde vis. Daarbij zat ook een kleine heek, licht gebloemd en gefrituurd met de staart in de bek. Ik vertelde dit laatst aan iemand die dacht dat het dier op die manier gestorven was; hij had het altijd diep triest gevonden. Maar dat is gelukkig niet het geval; die vis ging sierlijk gestrekt door het leven tot de mens hem in zijn eigen staart liet bijten.
En zo is het met AI dus ook. Totdat de geest uit de fles ontsnapt en wij als mensen niet meer aan het hoofd van de voedselketen blijken te staan.
Gelukkig is daar de wijsheid van Oscar Wilde, die ook een culinaire cirkel gebruikte in zijn woorden: 'the optimist only see donut, the pessimist only see hole.'
De uitspraak is overigens overgenomen door de (fictieve) Chinees-Amerikaanse detective die wel pap lustte van filosofische/gastronomische tegeltjeswijsheid:
'After dinner, who cares about spoon.'
'Words cannot cook rice.'
'Can fallen fruit return to branch?'
'Charming company turns lowly sandwich into rich banquet.'
En tot slot (even opletten wereldleiders:)
'Smart fly keeps out of gravy.'
