exit Elle eten

Gisteren kregen we hier een lading Nederlandse post, altijd leuk, zeker als er de nodige culinaire tijdschriften bij zitten. Dit keer was er een nieuwe Elle eten. Normaal gesproken laat ik dat soort 'cadeautjes' altijd even liggen, als zuurtjes waar je niet op wil kauwen, maar die je langzaam op wil zuigen (waarbij je een gerafeld verhemelte op de koop toe neemt). Nu voelde ik de bui al hangen, want een tijdje geleden heb ik mijn abonnement opgezegd, omdat ik, na de overname van Quote door megamonster Hachette Filipacchi de vormgeving achteruit vond hollen. Ik bewaarde deze Elle eten dus niet, maar ging er meteen voor zitten. En ik maakte me er boos over dat ik me toch weer teleur liet stellen.
Lees hier enkele 'quotes' of Hachette Filipacchi's (of ga lekker wat anders doen, 'k moet het even kwijt).
Het redactioneel begint met de prietpraat dat er op de redactie 'altijd wel een grapjas [is] die het nodig vindt om croissantjes [...] mee te brengen'. De wijn, bij de omschrijvingen daarvan smaakt 'lekker vief en knapperig 'crisp'' of 'lichte vonkeltjes lachen je vanuit het glas vriendelijk toe'.
Bij een interview met een fotograaf over een nieuwe uitgave wordt de brandende vraag gesteld: 'wat kost het boek?' en twee cateraars, gevraagd naar hun leukste feest, antwoorden heel informatief:'...een kinderfeest in Weesp, waarbij de kindjes netjes kwamen bedanken na afloop'.
Bij de boekenbespreking volgt nog meer prikkelende (of licht vonkelende?) informatie, want: 'Wist je al dat cranberry's gewoon op Terschelling groeien? Na lezing [...] wil je dat -en nog veel meer- wel van de daken schreeuwen.'
En dan de recensie van 'La Colino' in Emmen, waar heel Drenthe op af komt.'Niet toevallig als je weet dat dit vrij vertaald 'het vergiet' betekent.' Ik spring meteen in de auto.
De redactie zat waarschijnlijk ook aan de bosbessenthee met chocolademuffin toe deze tip van een nieuw cafetaria in Amsterdam voorbij kwam: 'Ze zijn trots op hun patatten, op woensdag 3 halen 2 betalen?'
Er staat een mooie foto reportage met gerechten in het midden, maar verder zijn die gerechten zo onavontuurlijk dat hun omschrijving ook meteen het recept had kunnen zijn: terrine van zachte geitenkaas en verse vijgen, Ierse porterkaas met huisgemaakte bramencompote op boeren volkoren, knolseledrijpuree met mosterd. Geen twist, geen uitdaging, geen meteen-naar-de-winkel-en klaarmaken-dat-super-gerecht ervaring. Het 'kastanjesoepshotje' blijkt een gewone (welliswaar koude) champignonsoep en hé verderop nog een champignonsoep, vrijwel dezelfde bereiding, maar nu met een twist, want met een toefje kaviaar (en warm). Het wijnijs en de ijscake worden verdikkeme van kant en klaar ijs gemaakt en de plaattaart ziet er zo zielig uit, dat je meteen een inzamelingsactie wil beginnen.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Het geheel wekt de indruk dat het blad gemaakt wordt door een stel giebelende grietjes die niet meer bijkomen als er een druppel bananensmoothie op iemands wang blijft plakken.
Waarom gaat me dit nou zo aan het hart? Het idee dat we hier onze informatie uit moeten halen vind ik stuitend. Wek nieuwsgierigheid, prikkel onze avontuurzin en dan niet door bij een stukje over oesters te vermelden: 'Experimenteren mag', maar neem ons serieus en leer ons ECHT iets.
Hou op met zo'n flutblaadje, ga lollies verkopen, of zuurtjes!

super die supers?

Naast een noodzakelijke verse oester lunch (Leucate, oesterhemel avant la lettre - zie foto) togen we vandaag naar de rand van Perpignan op zoek naar een nieuw paar schoenen. In de zoveelste superstore (geen idee hoe dat op z'n Frans heet), vergaapten we ons aan de merchandise (zo ga je dan praten nie waar). We waren in een sportwinkel, met een gangpad voor de zwemmer/duiker, een gangpad voor de wandelaar/jogger, voor de trimmer/stepper/yoga'er/fitnesser, een gangpad voor de voetballer, rugby'er, fietser, skier/snowboarder etc. en dat alles in een afdeling heren, dames en kinderen. Mind-boggling (om maar bij de brontaal te blijven). En dat was de sportwinkel. In de naaste omgeving zijn er dergelijke winkels voor de klusser, de autoliefhebber, de interieurfreak, de gourmet (ha, een Franse term at last), de dierenliefhebber en ga zo maar door. Mijn vraag is nu of dit de locale kleine detailhandel goed doet of niet. Houden deze perifere giganten de stadskernen 'zuiver', of niet? Ik moet zeggen dat ik ze hier in de centra nog niet heb kunnen ontdekken: de leenbakkers, blokkers, etossen, h&m's, bruna's en pizza de hutten. In elke plaats vind je wel een petit casino, niet voor de gokker, maar voor de kleine trekker, nee niet de randoneur, maar de gourmet.Het zijn kleine (keten)supermarkten, zoals ook hier in Collioure. Heel duur, relatief, maar wel 'ingebed' in het lokale leven. Ik groet het beherend echtpaar hier altijd vriendelijk (en dat een aantal keren op een dag, ze zitten nou eenmaal centraal in 't dorp). Ik heb ooit 's gelezen dat ze in Nederland de bouw van shoppingmalls aan de rand van de stadscentra willen gaan toelaten (het is heel lang verboden geweest). Ik kan me voorstellen dat dit geen slechte zaak is, voor beide zaken: groot en klein. Maar wie ben ik?

Klatergoud

Het heeft vandaag zowaar vrijwel de hele dag geregend. Ellendig eigenlijk, maar dat is alles bij elkaar de tweede dag in de drie maanden dat we hier zijn en gisteren zaten we nog tot 'ie onder ging in de zon op een muurtje een boekje te lezen. En de trui moest uit, zo warm was het.
De putten draaien overuren, er is geen hond op straat. Het is allemaal vast ergens goed voor en voor morgen wordt er weer volop zon voorspeld.
Wat ga ik het hier missen!

Room with a view

Het is zover.
We hebben er lang op moeten wachten en de kegels en bollen die hier al meer dan een maand hingen zijn om onverklaarbare reden ook weer verwijderd, maar....de rest van de kerstverlichting brandt!
De pegels in de bomen vloeken qua uitstraling een beetje met de wanddecoratie, maar ala.
Het geheel is zo 'imposant' dat wij de inpandige kerstboom (een zielig stukje nepgroen) maar weer naar de kast hebben verbannen.
De opening van de kerstmarkt hebben we vandaag gemist, omdat we de grens overstaken, naar Dali territorium, maar morgen gaan we de kameel aaien, de honden zien rennen en de ganzen horen snateren. En als het goed is, loopt er ook nog iemand met een accordeon Franse (kerst)deuntjes te spelen, vloeit er lekkere warme wijn en is er natuurlijk een berg nutteloze kerstrommel te koop. Nou ja, stiekem hoop ik natuurlijk op een heleboel leuks. Geld moet rollen! Lang leve Noël.

padam padam padam

Het is zondagmorgen, we zitten op ons dakterras in de felle zon. Het is vrijwel windstil.
Eerder was ik naar de markt, hier op het pleintje. Het dametje met de verse geitenkaasjes verkocht ze routineus vanuit haar autootje, zorgvuldig de plastic zakjes dichtknopend. De oesterbaas had zijn waar weer op maat in de verkoop. Oude dames zochten met kromme vingers knijpend en drukkend hun peertjes uit de kratjes van de groentenboer en de poelier had zijn geurige kippetjes in het gelid aan het spit. Op een hoekje speelde een accordeonist nummers van Edith Piaf.
Bart werkt hard aan zijn blaadje. Ik ging daarom gisterenavond alleen naar weer een opening van een tentoonstelling van Sébastien. Daarna een etentje, moi tussen 3 fransen. Het viel niet mee, maar ze vertrokken geen spier, luisterend naar mijn koeterfrans. Ik vind dat ik door mijn gebrekkige woordenschap maar oenig overkom, maar soit, het is ook gewoon zure appeltijd.

feestdagen

Het waren feestdagen, de afgelopen weken met Hedy en Hans hier. Vanmorgen zijn ze vertrokken. De wasmachine draait, de kopjes staan bij de afwas en het is bijna 5 uur, terwijl ik m'n eerste glaasje drink.
Het was vreselijk gezellig en we missen (schoon)zus en zwager nu al weer. Gelukkig worden hier vanaf vandaag voorbereidingen getroffen voor de feestdagen: er is een grote kerstboom opgetuigd, de bar van Les Templier is weer open en gisteren konden we alweer genieten van de tapas van het barretje hierachter. Er komt weer wat leven in de brouwerij. Nu de kerstverlichting nog. Die hangt er al een tijd, maar is nog steeds niet aan.
Gisteren regende het en sneeuwde het in de bergen die er vandaag als suikertaarten bij lagen. Er is geen wind, maar de zee slaat hoge golven op het strand en de pier; een spectaculair gezicht. Ik vind het een rotidee dat in deze zee gisteren een vliegtuig bij een testvlucht is neergestort, hier vlak bij, met 7 slachtoffers.

In de schijnwerpers

Het werk voor Wit Licht zit erop, zo hoor ik. Wat een raar idee dat het echt allemaal afgelopen is. Ik ga de premiere ook mislopen, want de vluchten op Girona blijken seizoensgebonden en nu niet meer zo gemakkelijk (lees: goedkoop) te boeken. Maar hier krijgen we tenminste alle kans om af te kicken, want sinds eergisteren is hier een tv-circus neergestreken: vanavond werden er om de hoek life-opnamen gemaakt voor een tv-uitzending op France 3 (Thalassa heet 't geloof ik). Heel Collioure was gisteren voor deze gelegenheid al prachtig uitgelicht, dus dat beloofde wat. Uiteindelijk bleek het een uitzending van meer dan 1.5 uur, waarbij er live alleen allerlei items werden aangekondigd. De mensen die hier op de kade zaten, bleken eigenlijk stuk voor stuk aankondigers van hun eigen filmpje. Onvoorstelbaar toch weer dat daar zo'n circus omheen moet worden gebouwd. Ik ben daar kennelijk nog niet genoeg aan gewend.
Di heeft er ook al ruimschoots van genoten, want het hele wagenpark, dat onder ons appartement staat geparkeerd, wordt in de avond (en nacht) bewaakt door rottweilers en dobermans, die vanaf ons balkon natuurlijk ongegeneerd konden worden afgeblaft.
Het weer is enorm verbeterd. Ik heb vanmorgen én hard gelopen én gezwommen; kon m'n lol niet op.