Als een kip zonder kop

Ik zit m'n laatste wachturen (ruim 9) op het vliegveld in Joburg uit. Nadat ik hier vanmorgen vanuit Umtata aankwam, heb ik de aangifte van gestolen bagage geregeld, m'n rugzak in een kluis gedaan en eindeloos rondgelopen, totdat ik een taxi heb genomen naar het centrum. Ik werd afgezet bij een shoppingmall. Het was er erg druk (blacks only) en er was voornamelijk mannenkleding te koop. Ik zocht vergeefs naar een normaal restaurant, tussen alle fastfood shit. Ook het restaurant op het panoramadek op de 50ste verdieping zag er niet uit. Al was het uitzicht wel weer de moeite waard. Toen heb ik een taxichauffeur in het centrum gevraagd me naar een echt restaurant te rijden. Hij bracht me naar het café van het Johannesburg Civic Theatre. Ook niet best, maar wel beter. Ik zat duidelijk in de hele verkeerde hoek. Uiteindelijk belde ik de chauffeur van de vliegveldtaxi om me te komen ophalen. Hij zou binnen 30 minuten bij me zijn, maar dat werd bijna een uur, omdat hij in het verkeer vast zat en uiteindelijk bij een andere ingang stond. We hadden in de tussentijd al een paar keer met elkaar gebeld. Op de terugweg vertelde hij over de diverse goudmijnen aan de rand van de stad.
Ik werd vanmorgen vroeg bij de Outspan opgehaald. Francina zat op een randje te wachten; ze wilde me nog even zien. De tocht naar Umtata, met opkomende zon, boven de laaghangende mist, was prachtig, maar ik was nog zo moe, dat ik bijna geen woord met de chauffeur wisselde.
Gisteren maakte ik voor de lunch tournedos met rode wijn/sjalottensaus, erbij gebakken aardappelschijfjes met knoflook en (gedroogde) rozemarijn en bietensalade met appel en ui. Er was ook nog keuze tussen chocoladecake met of zonder sticky toffee. Het werd allemaal zeer gewaardeerd. Ik heb een goede herinnering achter gelaten. Ik was nog niet klaar toen Thea binnen kwam. Ik heb haar 2 koffers vol met etenswaar (en kleding) meegegeven. Een beetje te vroeg, want even later begonnen Marco en Paul aan sausjes voor bij hun eigen gevangen superverse tonijn (30 kg). Ze misten allerlei ingrediënten, dus riepen elke minuut om Gordon (Marco's chaperone) die vanalles moest gaan halen/kopen. Ik sneed ondertussen sashimi. Ze maakten natuurlijk meteen een puinhoop van de keuken, waar ik niet blij mee was, omdat ik geen tijd meer had het de volgende dag zelf op te ruimen. Dus betaalde ik Jackie uit eigen zak voor keukenhulp. Bij de rushes deelde Gordon alles braaf rond en liet Marco trots aan iedereen een foto van zichzelf en zijn vangst zien. Ethel was ook nog komen kijken naar de rushes. Ik had haar 's middags als afscheidscadeau mijn kleine slagersmes gegeven.
Na de rushes gingen we naar de Jungle Monkey waar al meerdere crewmembers waren. Gordon en ik bakten daar nog tonijnsteaks tot het iedereen de neus uit kwam. Johan, Jerome, Neil en Peter (editor) speelden een aantal popnummers, speciaal voor Lynn en mij. Ik weet niet meer hoe laat ik (door Gordon) ben thuis gebracht. Gelukkig zat niemand echt te wachten op afscheid nemen, dus kon ik er op mijn eigen manier stilletjes tussenuit knijpen.
Nog een uur, dan 12, dan 2, dan 1,5 en dan ben ik als het goed is lekker thuis. Ik ben dood moe.

M'n laatste dag

Nu vliegt de tijd echt. Het is vrijdag en morgenochtend begin ik aan een lange reis terug.
Ik wil voor de lunch een beetje uitpakken, om een goede herinnering achter te laten. Maar hopen dat het gaat lukken.
Gistereavond at ik voor de laatste keer bij de Wood 'n Spoon. Thea was me daarvoor komen ophalen. Graham kwam even later en Fir ook. Het was lekker en gezellig. Ik had ook al gelunchd met P. Op het terras bij Wettham Hill. Voor de crew had ik een stir fry gemaakt, met linzen in kokos, een tomatensalade, chips en ananas.
In de namiddag, toen P. was vertrokken, heb ik m'n bagage uitgezocht (wat ik mee neem en wat ik hier laat). Daarvoor bracht ik Francina weg, omdat ik haar een grote ton met frituurolie had meegegeven. Zij blijkt een stalletje te hebben bij de busterminal, waar ze gebakken vis verkoopt. Nooit geweten.
Vandaag is ze naar een rechtzaak, omdat het vriendje van haar dochter haar (F.) met de dood heeft bedreigd.
Eergisteren zijn P. en ik na de lunch (couscousschotel met stoofvlees) gaan eten bij Umgazi River Bungalows, het resort waar ik nooit meer naar toe zou gaan. Maar ik vond dat P. het toch moest zien. De tocht er naar toe is ook de moeite waard. Op de terugweg namen we een liftster mee. Het was weer niet zo makkelijk om toegelaten te worden, maar dit keer lukte het wel.
Terug in PSJ spraken we af dat ik nog zou bellen als ik 's avonds nog wat zou gaan doen. Het bleek dat Kate haar verjaardag vierde in de Jungle Monkey. Daar had P. niet zoveel zin in. Uiteindelijk viel het ook erg tegen, want er werd naar voetballen gekeken. Ik vond het achteraf wel vervelend, want het was toch P's laatste avond hier.
Dinsdag zijn we nog naar de airstrip gereden. Voor de lunch had ik toen een minestrone met boord met kippenlevermousse, sardientjesboter en cream cheese.
Bij Wettham Hill kochten we wijn en champagne om mee te nemen naar Thea waar we 's avonds zouden gaan eten. Ethel kwam ook. Ik heb Thea met de voorbereidingen geholpen, nadat we op haar terras van de zonsondergang hadden genoten. Thea bereidde haar rump in het vuur. Haar stunt die zeer goed uitpakte, zoals altijd. Het was hartstikke leuk dat Ethel erbij was. Volgens mij vond zij het ook een geslaagde avond.
Goed, op naar de laatste loodjes. Vanavond geven Lynn (die morgen ook vertrekt) en ik een afscheidsfeestje in de Jungle Monkey. Joy en Siebe zijn gisteren aangekomen, dus zullen dan ook wel even komen. Het is na de rushes -leuk dat ik die ook nog even kan zien! Dan zie ik sowieso ook nog een heleboel mensen.

Even anders

Het is eigenlijk weer even helemaal anders.
Terwijl ik de lunch voorbereidde en Sylvia stilletjes haar werk deed, kwam P. Hij zat voor mijn kamer 'zijn tijd uit', kocht ondertussen nog ergens een avocado, maar ging verder niet op onderzoek uit. Ik trof Thea met een vrinedin bij Boxer, waar ze een enorme partij vlees inkocht. Ze zag er niet goed uit, zit er erg over in dat Bobolina, haar favoriete hond (een bouvier) van haar bakkie is gesprongen en is verdwenen. Maar we spraken af vandaag met Ethel uit eten te gaan.
We kregen ook te horen dat sinds zaterdag de dochter van een lokale vrouw die voor de kostuumafdeling werkt, wordt vermist. Ze is 17 jaar. Niemand weet waar ze zou kunnen zijn, maar er worden hier wel eens meisjes ontvoerd voor de prostitutie.

Ik maakte, op verzoek, aardappelpuree. Daarbij of vis of boereworst. Een salade met champignons erdoor, kaaswafeltjes van filodeeg en een schijfje zoete meloen.
Na de lunch liepen we eerst naar de Jungle Monkey, waar ik vroeg of het echt mogelijk is daar vrijdagavond een afscheidsfeestje te houden (voor Lynn en mij), met eigen DJ. Er zou een marumbaband spelen, maar die is nog niet geboekt, dus verder was het in orde. P. kocht 'in het centrum' een telefoonkaart, die in zijn toestel toch niet bleek te werken, later kocht hij er daarom een telefoontje bij. We namen het pontje over de Mzimvubu rivier, dat met hele sterke wind nu rechtstreeks naar de overkant voer en we liepen over Long Beach tot aan Agate Terrace. Daar klommen we de weg op om terug te lopen naar het pondje. Vervolgens togen we naar de Millenium bar, waar we even buiten stonden en met het barmeisje kletsten. We hielden het kort, want het werd er snel fris. Ik wilde nog naar de Wood 'n Spoon voor 2 houten lepeltjes, om Graham cadeau te doen. Met Priska sprak ik ook af dat we er vanavond met z'n vieren zullen zijn. Ik had wel trek in de mosselen van Amapondo, maar daar stond de muziek wat hard, dus gingen we naar de Fish Eagle, waar een grote en smakelijke visschotel voor ons werd bereid. Het was nog heel vroeg, dus was er verder bijna niemand.
Ik had vorige nacht heel onrustig geslapen, dus kon m'n ogen bij het lezen niet lang open houden. Bart belde op weg naar thuis van een feestje bij Viola, maar we hielden het kort. Hij wist nog wel te vertellen dat Theresa daar ook was geweest en had verteld dat Bobolina weer thuis schijnt te zijn.

Wauw!

Het was gisteren mijn laatste zondag hier. Ik was om 9 uur bij P. die al klaar stond om te gaan zwemmen. We liepen naar Second Beach, waar we in de lage golven een beetje poedelden. Er stond sterke stroming, Daarna gingen we ontbijten bij Wettham Hill. Het bestellen verliep niet erg soepel, maar dat mocht de pret niet drukken. Terwijl we van het uitzicht genoten, kwamen er twee kleine helicopters heel laag overgevlogen. Ze landden aan de rivieroever, bij Boxer in de buurt. Toen we weg gingen belde Fir om voor een glas champagne bij Wetthem Hill af te spreken; We zouden er om half 2 weer zijn. Wij reden naar benenden om even naar die heli's te gaan kijken, maar voor we ze bereikten werden we door 2 mannen aangesproken die op zoek waren naar accomodatie en een parkeerplaats voor hun helicopters! Ik steldde de Cremorne voor, die een eigen heliport heeft. Bij gebrek aan een telefoonnummer ervan stelde ik voor ze er even heen te rijden. Het lukte allemaal, dus reed ik ze even later ook weer terug. Als dank stelden ze voor dat een van hun onze auto weer naar de Cremorne zou rijden, waarop wij in de helicopters meemochten en dat aanbod sloegen we natuurlijk niet af. Dus kregen we een birdseye vue van Port Saint Johns, een zeer onverwacht cadeautje. Ze verontschuldigden zich nog voor het korte ritje, maar dat gaf niet.
Daarna was het eigenlijk alweer tijd voor onze afspraak, dus dronken we samen met Fir en Belia champagne op mijn laatste zondag hier.
Vervolgens begon de toestand rond de voetbalwedstrijd. Ik hielp met inladen van de drank. En even later met de bbq's die natuurlijk weer niet verzameld waren. Daarna haalde ik met Karel, die rammelde van de honger, het vlees op. Met de braai zelf heb ik me niet bemoeid. Ik heb er ook niets van gegeten. De wedstrijd kwam maar niet op gang, omdat enkele locale teams niet van het veld af wilden, maar we stonden allemaal gezellig bij elkaar, met een glaasje wijn of flesje bier. P. had het wel gezien en ging pasta eten en naar huis. Ik speelde nog materiaalmeisje, omdat een stel me hun spullen in bewaring gaven en probeerde iedereen aan te moedigen. Na 20 minuten hield men het wel voor gezien. Fir was al weg. Ik was aan het opruimen, maar wilde niet ook nog alles weer terug moeten brengen, dus vroeg ik Graham of hij mij svp mee uit eten wilde nemen. Trouw als hij is, en verstoken van conversatie die niet over de film gaat, nam hij me mee naar de Wood 'n Spoon, waar ik verse vis (catilyn?) at en hij een salade. Fir vertrok net en liet een halve fles wijn voor ons achter. Het was al met al wel een beetje veel drank, dus vandaag even niet hoor!
Zaterdag was ik bezig met de lunch toen P. kwam (verse bruine bolletjes, met tonijnsalade) erbij bananenbrood. Niet heel uitgebreid, in verband met de bbq voorbereidingen. Ik maakte alles af en daarna reden we naar The Lodge, waar P zijn spullen weg bracht. Hij wilde naar de set, dus reden we de auto 'kapot' op een lange modderweg, waar maar geen eind aan leek te komen. De set kregen we niet echt te zien, omdat dat een heel klein plekje is, maar de entourage wel, een heel circus, dat ook op P. veel indruk maakte. Ik was blij toen we de terugweg uitiendelijk zonder al te veel kleerscheuren hadden overleefd. De weg was door Vaughn speciaal voor de film aangelegd, zo vertelde Jean ons later. We lieten de avond vallen op het terrasje voor mijjn kamer, aten bij de Jungle Monkey, waar het erg luidruchtig was (Rugby wedstrijd). Ik bracht met de auto P. naar zijn plekje en later mezelf naar bed.

Ndipilile

Het worden geen 100 man, zo hoorde ik gisteren, maar eerder 40. Dus spoedde ik naar Boxer om de vleesbestelling bij Ethel aan te passen. Gelukkig wordt zij er niet armer van. Boxer is enorm aan het verbouwen. Er hangen nieuwe tl-lampen, er wordt een muurtje gebouwd, alles ligt netjes in de schappen etc. Ik vraag me af of het iets te maken heeft met alle het geld dat we er de afgelopen 4 maanden hebben uitgegeven.
Ik had het erg rustig voor de lunch, maakte een pindasoep, waarvoor ik al veel eerder kippenbouillon had getrokken. Het geheel was naar aanwijzingen van Anna, de vrouw van Chris. Zij heeft in Suriname gewoond en daar de soep leren maken. Alleen de piment kunnen we hier niet krijgen. Er waren enkelen die hun neus optrokken bij het zien van zo'n bruinige massa, maar degenen die hem proefden, vonden 'm erg lekker. Erbij had ik gebakken bananen, sla van gebakken sjalotjes, bloemkool en boontjes, verder een maisbrood (met kaas erdoor) en nog wat verse ananas met moerbeien van de boom hier in de tuin.
Terwijl ik de lunch voorbereidde, kookte ik ook alvast aardappels voor een salade zondag. Na de lunch deed ik boodschappen, ook voor morgen. Ik maakte nog tonijnslade voor vandaag, maakte sladressing voor zondag en kookte nog meer aardappels, die ik daarna schilde. Ondertussen had ik m'n Ipod op de speakers van Shay, dus lekker muziekje erbij!
Na het zwemmen en omkleden verdiepte ik me in het woordenboekje dat ik van John te leen heb; Engels-Xhosa. Helaas blijven de woorden niet hangen.
Enkosi = bedankt, enkosi kwakulu = hartelijk bedankt, kunjani = hoe gaat het, ndipilile nam = met mij gaat het goed.
Terwijl ik achter m'n labtop nog eens naar ons huurappartment in Collioure keek, arriveerden de mensen van de set en werd het tijd om rushes te bekijken. In de ruimte van de editors was het lekker vol en gezellig. De beelden waren bijzonder, maar veel ervan is wel erg snel gemonteerd (en moet toch nog ingekort worden). Na de voorstelling reden Fir, Esna en ik met Graham in zijn Defender naar de Wood 'n Spoon (ik at mosselen, die veel te droog waren), daar kwam Christoph ook nog bij ons zitten. Fir vertrok met Graham, ik bleef met Esna nog met Jeremy kletsen, die ons uiteindelijk naar huis bracht.
Krijg net een telefoontje van m'n vader (zal hem hierna maar P. noemen -van pappa). Hij staat op Gaudeng (Joburg vliegveld). Is dus alweer onderweg. Ik ben benieuwd.

Apen terug

Er was gisteren in de middag geen internetverbinding, dus heb ik geen journaal bijgehouden. Nu moet ik heel hard nadenken wat er eergisteren allemaal is gebeurd. Er was pasta met pesto en gehaktballetjes in tomatensaus voor de lunch met focaccia en botercake (geloof ik) en natuurlijk weer de nodige extra's om het op te leuken. Na de lunch ben ik met CJ (productie) naar The Lodge gereden, helemaal aan het eind van Second Beach, om te kijken of dat een goed logeeradres voor m'n vader is, die hier morgen aankomt. Ik vond het er erg leuk. 't Is wat uit de buurt, maar dat zijn meedere guesthouses en de spoeling is verder dun. De kamers (alle 3!) kijken uit over de zee en het strand met de koeien.
Fir ging bij de Kitchen Belia's verjaardag vieren. Ik geloof dat Richard kip klaarmaakte. Ik voelde me niet zo welkom, dus ben samen met Didi (art departement) bij de Jungle Monkey gaan eten. Didi was blij met het gezelschap, omdat haar vriendin, Surisa, nog tot laat op de set aan het werk zou zijn. Ze had niet zo'n zin om te kletsen, zei ze, maar dat viel erg mee. We hadden een hele gezellige avond en ik had een heerlijk sappige beefburger.
Gisteren bakte ik zandkoekjes en voor de lunch pitabroodjes gevuld met rundvleesreepjes met Raz el Hanout kruiden. Erbij dunne reepjes ijsbergsla, tomatenreepjes, yoghurt/knoflookdressing, tahin (sesampasta, vers gemaakt), sambal en chocolademousse toe. Een succes! Die mousse was alleen stijf geklopte slagroom met poedersuiker en gesmolten chocolade, met wat koffie uit m'n kopje.
In de namiddag reed iknaar Thea, want ik had haar nog helemaal niet echt gesproken. Ze ging net in bad, dus dat gaf mij gelegenheid om Belia haar verjaarscadeautje te geven: een rokje uit Amsterdam, speciaal gekocht om hier te dragen en weg te geven. We kletsten wat en ik speelde met Jethrow, mijn favoriete hond daar. Toen Thea weer van alle stof was ontdaan (ze had weer waterproblemen), zijn we op het dek bij de bar buiten neergestreken voor een glaasje en hebben we lekker bijgekletst. We spraken vervolgens af om later samen bij de Cremorne te gaan eten.
Ik deed nog wat klusjes thuis (ben gevraagd om a.s. zondag een voetbalwedstijd Nederland Zuid-Afrika te cateren hier op het voetbalveld, met een verwachte opkomst van 100 man) en reed toen naar de Cremorne, waar Thea al achter een glas rode wijn zat en met de zoon van de eigenaar in gesprek was. Ik had op de gok Graham een sms gestuurd, om te zeggen dat we daar zaten te eten, niet verwachtend dat hij die zou ontvangen en zeker niet verwachtend dat hij ook op zou komen dagen, wat kort na mijn aankomst gebeurde. We hebben gezellig zitten eten. Gordon (PA van Marco) kwam er nog even bij, terwijl aan de tafel achter ons een hele berg Nederlanders at (Marco, Paul, Ricky, Leo en familie en aanhang, geloof ik). Ik had een heerlijke runderhaas.
Vandaag is het vrij rustig hier, 't was vanmorgen zo bewolkt dat ik dacht dat ik nog voor zonsopgang wakker was geworden. Vanmiddag is het zo rustig dat de apen met z'n drieën op het dak de honden aan het uitdagen waren. Een grappig gezicht.
Morgen meer, dan komt m'n familie. Een gek idee, omdat ik hier juist zo 'op mezelf' ben.

Hangen

Gelukkig is de zon weer terug. Het was inderdaad een modderpoel geweest op de set. Lijkt me geen pretje.
Ik besloot gisterenmorgen, toen ik met m'n paraplu onder de arm door de supermarkt liep, m'n plannen te wijzigen en in plaat van een frisse aardappelsalade een hartverwarmende curryschotel te maken. Bij Ethel werd 3 kilo lamscoteletten voor me gesneden. Die kruidde ik met aangebakken mosterdzaad-, koriander- en komijnzaad, om ze uiteindelijk kort aan te bakken. In de curryschotel gingen aardappels, pompoen, potiron, aubergine, ui, wortel en boontjes. Erbij nog wat tzaziki, verse sambal en pitabroodjes. Als toetje had ik brownies, die eigenlijk te luchtig waren geworden, maar toch zeer in de smaak vielen. Omdat het filmen pas weer in de namiddag begon waren er lekker veel gegadigden.
Francina stelde me een beetje teleur door op te merken dat ik haar helemaal niet had betaald voor 'het extra uurtje' dat we de vorige keer hadden ingelast, omdat het toen zo druk was. Maar toen ik hier bijna 2 weken geleden weer begon, heb ik haar en Sylvia gezegd dat dat met zo weinig mensen niet meer aan de orde was. Francina zei dat ik dat haar niet had gezegd, maar ik weet het zeker en ik baalde ervan dat ze hierover begint, terwijl ik zo goed voor ze zorg. Ik houd het maar op een cultuur verschil.
Na de lunch zwom ik in de regen. Men vroeg of het water niet koud was, maar dat was het juist niet. John toonde me vervolgens een heleboel foto's van de omgeving, een dvd met diverse toeristische attracties (waaronder de sardines run, met spectaculaire onderwater beelden) en filmpjes van zwemmende humpback whales - ook schitterend.
Ik bleef verder een beetje thuis hangen, want het weer nodigde nou niet echt uit tot actie. Ik probeerde het houtoventje in het restaurantgedeelte hier (alleen bij het ontbijt in gebruik) aan te maken en keek een programma op Discovery Channel (ik kijk hier nooit t.v).
Uiteindelijk reed ik naar Thea om haar wat groothandelprijslijsten te brengen, maar bij de Kitchen was het aardedonker en bleek Thea al naar bed. Ik stond even met Belia te praten, voordat ik weer weg zou gaan, toen Richard aan kwam met tassen vol boodschappen. Ik heb hem toen met de voorbereidingen van het diner geholpen en ben na het eten vertrokken.