Eeen steekje los

Van mijn oma leerde ik haken en breien. Dat deed ze door tegenover me te gaan zitten, terwijl ze het voordeed. Ik ben linkshandig, dus dat was de beste methode. Zo breide ik truien van de schapenwol van de buren. Die bruine gedrochten hielden het nooit lang vol, want ze stonken en trokken al snel hele legers motten aan. Met eigen handwerk maakte ik ook een poncho, in oranje en bruin (natuurlijk), en later onder andere slobkousen. 

Maar tegenwoordig denken mensen bij 'recht breien' aan iets heel anders dan die techniek die me uren van de straat hield en nog wat opleverde ook. Nu gaat het om rechtbreien wat krom is. 

Er staat een stuk in de krant van een jonge moeder die uitlegt waarom het zo moeilijk is om je kind van een scherm of smartphone af te houden. Ze is zelf hoogopgeleid en heeft het financieel goed, maar neemt het op voor de minder bedeelden en dan vooral alleenstaande, laag opgeleide vrouwen met kinderen. Zij lezen geen kranten (niet mijn woorden!), dus weten niet hoe ze hun kind gezond kunnen houden. Ze kunnen ook helemaal geen gezond eten inkopen, want dat is duur en een oppas inschakelen die de kinderen (na school en in het weekend) bezighoudt, dat is al helemaal ondenkbaar. Dus ja, dat zelfs een vriendin van de schrijfster (ook hoogopgeleid en fortuinlijk) er niet aan ontkomt om haar peuter per dag 3 uur achter het scherm te zetten, dat is onontkoombaar.

Op een andere noot valt het me vaak op dat mensen (terecht) kritisch zijn als iemand zich voorneemt om een hond te nemen. Meestal willen de kinderen dat, maar die gaan overdag naar school. De ouders zijn aan het werk, dus de hond wordt aan de uitlaatservice meegegeven of gaat naar de dagopvang. In het weekend ligt 'ie in de gang, want dan is er voetbaltraining en hebben de ouders een bootcamp en daarna borrel met vrienden. Het is niet gepast om mensen te vragen waarom ze kinderen nemen als ze ook willen blijven werken en blijven doen wat ze altijd leuk vonden en wat goed is voor de mindfulness, het geluk en de toekomst van die kinderen. 

Net als de schrijfster die het leven van een andere groep mensen denkt te kennen, meen ik te weten hoe het is om (werkende) ouder te zijn; helemaal niet dus. Maar ik ben wel zelf peuter en kind geweest (van werkende ouders) en kan terugkijken op die tijd. Ik kreeg een doos met kleurpotloden en een tekenblok. We hadden houten blokken in huis (door mijn vader gemaakt), waarmee we vanalles bouwden. Er was lego (de simpele versie), er waren puzzels, knutselboeken, we hadden een verkleedkist (wat kon je struikelen op die hoge hakken!) en ik had een punnikpaddenstoel. Bovendien was er een oneindige boekenkast en hadden we ook onze eigen Gouden Boekjes. Weet je nog dat Wim op zijn rode fiets naar Spanje vertrekt en zoek raakt? Spannend!

Van het weekend stond ik bij de notenkraam op de markt waar een jonge moeder met kind werd geholpen. Het meisje riep maar: "Seintjes, seintjes, seintjes."

"Ja, rustig," zei moeders, "je krijgt zo rozijntjes."

Ik moest denken aan de doosjes met rozijntjes. Die zullen nu misschien flink aan de prijs zijn, maar dat is een KinderSurprise zeker ook. 

Bij de groentekraam stonden doosjes 'smoothie-aardbeien' voor 1 euro. 

"Ze zijn te snel rijp geworden mop, zonde, want het zijn hele goeie!" 

Ik kocht een bakje en kon alle vruchten gewoon uit de hand (nou ja, op de panna cotta) eten, want ze waren nog stevig en super smakelijk. 

Bij de Turkse supermarkt staan nu kratten tomaten voor een prikkie. Het is het eind van het seizoen, dus ze moeten weg.

Als mama nou eens zo'n kratje koopt en op zaterdag haar kids op een kruk poot. Die kijken dan toe hoe het hele krat in een pan verdwijnt en langzaam roerend (mindful!) wordt verwerkt tot een heerlijke saus die in porties kan worden ingevroren. 

Pasta met tomatensaus, een tomatensoep met brood, dikke saus voor over een pizza (het platte brood bij diezelfde super leent zich heel goed voor een snelle pizzabodem). 

Mijn werkende moeder zette 's morgens een grote pan met zuurkool, aardappels, spek en worst in de oven met timer. Om 6 uur zaten we dan achter een pan heet voer; niet duur, niet bewerkt, wel 'gezond' en voedzaam. 

En zo bedenk ik me dat de hoog opgeleide en gepriviligeerde schrijfster die zich over van alles informeert en het opneemt voor de ander, in mijn ogen toch nog een beperkt blikveld heeft, of is het gewoon van deze tijd?

Trouwens: bonen uit blik met eigen tomatensaus zijn ook niet te versmaden. 

p.s.: Wie kent het Chinees breien nog? Daarvoor heb je twee grashalmen nodig die bijna zijn uitgebloeid. Die twee steek je kruislinks in de mond (als snorharen) van iemand die het spel niet kent en dan trek je de uiteinden door de mond heen. De halmen blijven dan in de mond achter en dat is 'ouderwets' lachen. Dit kan, zo bedenk ik me nu, zomaar een TikTokrage worden.